defendendo

Discretiva

defendendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
dēfendendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	dēfendō (dēfendere)
dēfendendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	dēfendō (dēfendere)

Forma	Modus flexurae	originis
dēfendendō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi dēfendendus
dēfendendō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi dēfendendus
dēfendendō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi dēfendendus
dēfendendō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi dēfendendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːfenˈden.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·fen·den·dō — morphologica: de-fend-end-o

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58...+17

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (56 a.C.n. / 698 a.u.)

• Quod mihi odium cum P. Clodio fuit, nisi quod perniciosum patriae civem fore putabam, qui turpissima libidine incensus duas res sanctissimas, religionem et pudicitiam, uno scelere violasset? Num est igitur dubium ex iis rebus, quas is egit agitque cotidie, quin ego in illo oppugnando rei publicae plus quam otio meo, non nulli in eodem defendendo suo plus otio quam communi prospexerint? —De provinciis consularibus in senatu oratio Ciceronis

class.  (anno 305 u.c.)

• Cum diem Appio Verginius dixisset et Appius stipatus patriciis iuvenibus in forum descendisset, redintegrata extemplo est omnibus memoria foedissimae potestatis, cum ipsum satellitesque eius vidissent. Tum Verginius “Oratio” inquit, “rebus dubiis inventa est; itaque neque ego accusando apud vos eum tempus teram a cuius crudelitate vosmet ipsi armis vindicastis, nec istum ad cetera scelera impudentiam in defendendo se adicere patiar.” —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Refutatio cum sit in negando redarguendo defendendo elevando, ridicule negavit Manius Curius; nam cum eius accusator in sipario omnibus locis aut nudum eum in nervo aut ab amicis redemptum ex alea pinxisset, «ergo ego» inquit «numquam vici». —Institutio oratoria Quintiliani