cycnos

Discretiva

cycnos dictio est in variis linguis:

• Interlingua: cycnos

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cycnōs	casus accusativus pluralis	substantivi cycnus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kyk.noːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cyc·nōs — morphologica: cycn-os

Formae aliae

• cygnōs

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

Publius Vergilius Maro –70…–19

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Praeterea quoniam non certis certa figuris

est natura coloris et omnia principiorum

formamenta queunt in quovis esse nitore,

cur ea quae constant ex illis non pariter sunt

omnigenus perfusa coloribus in genere omni?

conveniebat enim corvos quoque saepe volantis

ex albis album pinnis iactare colorem

et nigros fieri nigro de semine cycnos

aut alio quovis uno varioque colore. —De rerum natura Lucretii

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

• sin armenta magis studium vitulosque tueri

aut ovium fetum aut urentis culta capellas,

saltus et saturi petito longinqua Tarenti,

et qualem infelix amisit Mantua campum

pascentem niveos herboso flumine cycnos:

non liquidi gregibus fontes, non gramina deerunt,

et quantum longis carpent armenta diebus

exigua tantum gelidus ros nocte reponet. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis