curritur

Discretiva

curritur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
curritur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkur.ritur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cur·ri·tur — morphologica: curr-itur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58/+17

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

Isidorus Hispalensis 560-636

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Adfertur nocte intempesta gravis huiusce mali nuntius Syracusas; curritur ad praetorium, quo istum ex illo praeclaro convivio reduxerant paulo ante mulieres cum cantu atque symphonia. —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

class.

• Nec minorem motum animorum Romae tam atrox res facit quam Collatiae fecerat. Ergo ex omnibus locis urbis in forum curritur. Quo simul ventum est, praeco ad tribunum celerum, in quo tum magistratu forte Brutus erat, populum advocavit. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Cogita, quamdiu iam idem facias: cibus, somnus, libido, per hunc circulum curritur. Mori velle non tantum prudens aut fortis aut miser, etiam fastidiosus potest. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.

• Accipimus aliter, ut panditur interea domus omnipotentis Olympi, aliter ut totis usque adeo turbatur agris. Est etiam quidam tertias modus, ut urbs habitatur, unde et campus curritur, mare navigator. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.

• curritur ad vocem iucundam et carmen amicae

Thebaidos, laetam cum fecit Statius urbem

promisitque diem: tanta dulcedine captos

adficit ille animos tantaque libidine volgi

auditur. sed cum fregit subsellia versu

esurit, intactam Paridi nisi vendit Agauen. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Pedites autem aiunt propterea pede currere quia pedibus curritur mortalitati. Ob hoc a superiori parte currunt ad inferiora, id est ab oriente ad occidentem, quia mortales oriuntur et occidunt. Nudi currunt, quia et homini in saeculo nullae reliquiae sunt. Recto spatio currunt, quia inter vitam et mortem nihil distat. Sed haec igitur propterea fingunt ut vanitates suas et sacrilegia excusare conentur. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Hec ingenii laus est, cui maria et celum et eternitas et nature spatia recessusque et arcana rerum omnium patent: corpus puncti momentique ambitu circumscriptum quo sua pernicitas latura atque ubi depositura est? Nonne enim, ut latissime pateat hoc spatium seu temporum seu locorum, nichilo minus, quocunque sese flexerit, ad sepulchrum currit? Ille saltem angustie sine ullis aut astrologicis coniecturis aut geometricis demonstrationibus note sunt; ita eo curritur, ubi profecto non curritur. —De remediis utriusque fortune Petrarcae