curaveritis

Discretiva

curaveritis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cūrāveritis	secunda pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	cūrō (cūrāre)
cūrāveritis	secunda pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	cūrō (cūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːraːˈweritis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·ve·ri·tis — morphologica: curav-eritis

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Quidquid super terram possidetis, certum est vos quandoque amittere, nisi quod in coelum et per manus pauperum curaveritis praemittere. Eia, charissimi, thesaurizate vobis thesauros in coelo, ubi tinea non demoliatur, ubi fures non effodiant, nec furentur; ubi denique dux ipse nobis nihil vobis possit auferre. —Epistolae Bernardi Claraevallensis (1090-1153). Epistola CDXXI. Ad Mar. et uxorem eius.