curaverint

Discretiva

curaverint dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cūrāverint	tertia pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	cūrō (cūrāre)
cūrāverint	tertia pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	cūrō (cūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːˈraːwerint/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·ve·rint — morphologica: curav-erint

Formae aliae

• (Syncop.) cūrārint

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (54-51 a.C.n.)

• Maximeque hoc in hominum doctorum oratione mihi mirum videri solet, quod, qui tranquillo mari gubernare se negent posse, quod nec didicerint nec umquam scire curaverint, iidem ad gubernacula se accessuros profiteantur excitatis maximis fluctibus. —De republica Ciceronis