curaverim

Discretiva

curaverim dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cūrāverim	prima singularis	perfectum	activa	coniunctivus	cūrō (cūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːˈraːwerim/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·ve·rim — morphologica: curav-erim

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• Litterae tuae, fili carissime Monime, quantum demonstrant delectabilem tui animi sinceritatem, laudabilemque studii spiritalis ardorem, tantum nostrae responsionis, querula benignitate, videntur arguere tarditatem. Tanquam in eo minus quam debeo te videar diligere, quod inquisitionibus tuis non curaverim celeriter respondere. —Libri ad Monimum Fulgentii Ruspensis (c.467-533). Liber primus. Caput primum.