curaturum

Discretiva

curaturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cūrātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii cūrātūrus
cūrātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii cūrātūrus
cūrātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii cūrātūrus
cūrātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii cūrātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːraːˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·tū·rum — morphologica: curat-ur-um

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Mulierem etiam liberam perductam ad me domum dixistis eiusdem Thalli valetudinis, quam ego pollicitus sim curaturum, eam quoque a me incantatam corruisse. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei