curaturi

Discretiva

curaturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cūrātūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii cūrātūrus
cūrātūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii cūrātūrus
cūrātūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii cūrātūrus
cūrātūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii cūrātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːraːˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·tū·rī — morphologica: curat-ur-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Noster vero καὶ μάλα σεμνῶς in Asiam, postea quam mihi est adsensus tuto se Romae esse non posse (ludos enim absens facere malebat), statim ait se iturum simul ac ludorum apparatum iis qui curaturi essent tradidisset. Navigia conligebat; erat animus in cursu. Interea in isdem locis erant futuri. —Epistolae ad Atticum Ciceronis