curat

Discretiva

curat dictio est in variis linguis:

• Aromanice: curat
• Catalane: curat
• Dacoromane: curat
• Illyrice: curat

Dictiones similes

• Bohemice: čurat
• Francogallice: curât

Latine

cūrat

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cūrat	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	cūrō (cūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkuːrat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rat — morphologica: cur-at

Dacoromane

curat

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
curat	—	perfectum	—	participium	cura

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuˈrat/

Syllabificatio phonetica: cu·rat — morphologica: cur-at

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Tunc conferens pyxidem Proserpinae: «petit de te Venus» dicito «modicum de tua mittas ei formonsitate vel ad unam saltem dieculam sufficiens. Nam quod habuit, dum filium  curat  aegrotum, consumpsit atque contrivit omne». Sed haud immaturius redito, quia me necesse est indidem delitam theatrum deorum frequentare. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → curat (Vicicitatio)