cucurrerunt

Discretiva

cucurrerunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cucurrērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kukurˈreːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cu·cur·rē·runt — morphologica: cucurr-erunt

Formae aliae

• cucurrēre

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• De Sicyoniis, ut ad te scripsi antea, non multum spei est in senatu; nemo est enim idem qui queratur. Qua re si id exspectas, longum est; alias via, si qua potes, pugna. Cum est actum, neque animadversum est ad quos pertineret et raptim in eam sententiam pedarii cucurrerunt. Inducendi senatus consulti maturitas nondum est, quod neque sunt qui querantur et multi partim malevolentia, partim opinione aequitatis delectantur. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• Hae velut stellae exiliunt et transvolant videnturque longum ignem porrigere propter immensam celeritatem, cum acies nostra non discernat transitum eorum, sed, quacumque cucurrerunt, id totum igneum credat. —Naturales quaestiones Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.

• Sic ex Aetnae verticibus quondam effusis crateribus divino incendio per declivia, torrentis vice, flammarum flumina cucurrerunt. In quo periculi vertice egregium pietatis meritum fuisse cognovimus. —De mundo Apulei