cucurrere

Discretiva

cucurrere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cucurrēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	currō (currere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kukurˈreːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cu·cur·rē·re — morphologica: cucurr-ere

Formae aliae

• cucurrērunt

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

• Decurrere rogos pro ‘circum rogos cucurrere’. bene autem ait ‘decurrere’, non ‘decucurrere’: namque verba quae in praeterito perfecto primam syllabam geminant, ut ‘curro cucurri’, ‘tondeo totondi’, cum composita fuerint, geminare non possunt: nam ‘decurri’ et ‘detondi’ dicimus, non 'decucurri’ neque 'detotondi’: exceptis tantum duobus. —In Vergilii Aeneide comentarii Servii (fl. c.400). Liber XI. Ad v. 189