crevit

Discretiva

crevit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
crēvit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	crēscō (crēscere)
crēvit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	cernō (cernere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkreːwit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: crē·vit — morphologica: crev-it

Loci

Aulus Cornelius Celsus 30

Marcus Valerius Martialis 40-103

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Alvus quoque ducta saepe superiores partes resolvit. Si vero etiam vehementius dolor crevit, admovendae cervicibus cucurbitulae sunt, sic ut cutis incidatur; eadem aut ferramentis aut sinapi adurenda. —De Medicina Celsi

saec. I.

• Aspice, quam tumeat magno iecur ansere maius!

Miratus dices: ‘Hoc, rogo, crevit ubi?’ —Xenia M. Valerii Martialis

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Et homo iste in quo steyn crevit, pulvere dictamni in acetum melle mixtum ponat et ieiunus hoc saepe bibat, et steyn in eo frangitur. —Subtilitates diversarum naturarum creaturum Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Tibi nent, tibi pectunt, tibi texunt Belge, tibi Perse, tibi Seres, tibi Indi; tibi Tyrius murex natat, tibi fragrans bacca hispidis pendet arbusculis, tibi oves albicant Britannice, tibi Indica sandix rubet; uterque tibi sudat occeanus, Augusto autem uxor et filia sororque cum neptibus: eousque decrevit virtus, crevit superbia. —De remediis utriusque fortune Petrarcae