convenit

Discretiva

convenit dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: convenit

Latine

convenit

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
convenit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	conveniō (convenīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkon.we.nit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·ve·nit — morphologica: con-ven-it

convēnit

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
convēnit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	conveniō (convenīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /konˈweːnit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·vē·nit — morphologica: con-ven-it

Dacoromane

convenit

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
convenit	—	perfectum	—	participium	conveni

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.veˈnit/

Syllabificatio phonetica: con·ve·nit — morphologica: con-ven-it

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

Apuleius ca. 125-170

Demetrius Cantemir 1674-1723

Ulco Cats Bussemaker 1810-1865

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 85 a.C.n. / 669 a.u.)

• Cum vero, qualis res sit, quaeritur quia et de vi et de genere negotii controversia est, constitutio generalis vocatur. At cum causa ex eo pendet quia non aut is agere videtur, quem oportet, aut non cum eo, quicum oportet, aut non apud quos, quo tempore, qua lege, quo crimine, qua poena oportet, translativa dicitur constitutio, quia actio translationis et commutationis indigere videtur. Atque harum aliquam in omne causae genus incidere necesse est; nam in quam rem non inciderit, in ea nihil esse poterit controversiae. Quare eam ne causam quidem  convenit  putari. —De inventione Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.

•  Convenit  inter omnis, tam certum eum de sua suorumque genitura semper fuisse, ut post assiduas in se coniurationes ausus sit adfirmare senatui aut filios sibi successuros aut neminem. Dicitur etiam vidisse quondam per quietem stateram media parte vestibuli Palatinae domus positam examine aequo, cum in altera lance Claudius et Nero starent, in altera ipse ac filii. Nec res fefellit, quando totidem annis parique temporis spatio utrique imperaverunt. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Horae rosis et ceteris floribus purpurabant omnia, Gratiae spargebant balsama, Musae quoque canora personabant. Tunc Apollo cantavit ad citharam, Venus suavi musicae superingressa formonsa saltavit, scaena sibi sic concinnata, ut Musae quidem chorum canerent, tibias inflaret Saturus, et Paniscus ad fistulam diceret. Sic rite Psyche  convenit  in manum Cupidinis et nascitur illis maturo partu filia, quam Voluptatem nominamus. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• Finita ea ceremonia, kiehaiam in suo cubiculo  convenit , eidemque ultimum vale dicit, tandem ascenso equo, vel ad suum palatium revertitur, vel reliquos vesirios valedicturus obit. Id tamen noctu magis quam interdiu fieri solet, ne princeps vesirio suspicionem moveat, habere se alios quoque in imperio patronos. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir

saec. XIX.

• Praeterea materia in eorum numero est, quae ad aliquid referuntur. Nam alii formae alia materia  convenit . Quousque igitur oportet physicum cognoscere formam et quid est? an ut medicus nosse debet nervum, aut faber aes, nempe usque ad aliquem terminum? alicuius enim causa unumquodque considerat, et in iis versatur, quae sunt quidem forrna separabilia, sunt tamen in materia: homo namque hominem gignit; et sol. Quomodo autem se habeat quod separatur, et quid sit, primae philosophiae munus est definire. —Aristotelis Physica Bussemakeri

Vide etiam:  → convenit (Vicicitatio)