conveneris

Discretiva

conveneris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
convēneris	secunda singularis	perfectum	activa	coniunctivus	conveniō (convenīre)
convēneris	secunda singularis	futurum exactum	activa	indicativus	conveniō (convenīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /konˈweːne.ris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·vē·ne·ris — morphologica: con-ven-eris

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• de Silio nilo plura cognovi ex praesente Sicca quam ex litteris eius. scripserat enim diligenter. si igitur tu illum  conveneris , scribes ad me si quid videbitur. de quo putas ad me missum esse, sit missum necne nescio; dictum quidem mihi certe nihil est. tu igitur, ut coepisti, et si quid ita conficies, quod equidem non arbitror fieri posse, ut illi probetur, Ciceronem, si tibi placebit, adhibebis. eius aliquid interest videri illius causa voluisse, mea quidem nihil nisi quod tu scis, quod ego magni aestimo. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Occurris quocumque loco mihi, Postume, clamas

Protinus et prima est haec tua vox ‘Quid agis?’

Hoc, si me decies una  conveneris  hora,

Dicis: habes puto tu, Postume, nil quod agas. —Epigrammata M. Valerii Martialis