continuisse

Discretiva

continuisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
continuisse	—	perfectum	activa	infinitivus	contineō (continēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kon.ti.nuˈis.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·ti·nu·is·se — morphologica: continu-isse

Loci

Titus Livius -58…+17

P. Ovidius Naso -42…+18

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Castra extra urbem in ipso litore habebat Bostar ut aditum ea parte intercluderet Romanis. Ibi eum in secretum abductum, velut ignorantem, monet quo statu sit res: metum continuisse ad eam diem Hispanorum animos, quia procul Romani abessent; nunc cis Hiberum castra Romana esse, arcem tutam perfugiumque novas volentibus res; itaque quos metus non teneat beneficio et gratia devinciendos esse. —Ab urbe condita Titi Livii

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• tene, sacer vates, flammae rapuere rogales

pectoribus pasci nec timuere tuis?

aurea sanctorum potuissent templa deorum

urere, quae tantum sustinuere nefas!

avertit vultus, Erycis quae possidet arces;

sunt quoque, qui lacrimas continuisse negant. —Amores Ovidii Nasonis

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Haec pertinent ad universum: nunc ad ea loca, quae praeposui, veniam. Si ex gingivis exit, portulacam manducasse satis est; si ex ore, continuisse eo merum vinum; si parum id proficit, acetum. Si inter haec quoque graviter erumpit, quia consumere hominem potest, commodissimum est impetum eius admota occipitio cucurbitula, sic ut cutis quoque incidatur, avertere: si id mulieri, cui menstrua non feruntur, evenit, eandem cucurbitulam incisis inguinibus eius admovere. —De Medicina Celsi

class.  (43 p.C.n.)

• Quid cessas? Conqueramur, atque adeo ipse hanc litem meam faciam: ‘iniquissima omnium iudicio Fortuna, adhuc videbaris sinu eum hominem continuisse, qui munere tuo tantam venerationem receperat, ut, quod raro ulli contigit, felicitas eius effugeret invidiam: ecce eum dolorem illi, quem salvo Caesare accipere maximum poterat, impressisti, et cum bene illum undeque circuisses, intellexisti hac parte tantummodo patere ictibus tuis.’ —De consolatione ad Polybium Senecae