conorum

Discretiva

conorum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cōnōrum	casus genitivus pluralis	substantivi cōnus

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːˈnoːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cō·nō·rum — morphologica: con-orum

Usus

Latinitas nova

saec. XVI.

• Sed si propositum sit facere speculum, quod procul comburat, qualem fecisse Galenus narrat Archimedem, qui hostium triremes deusserit: manifestum est specula seu a parabole sumpta fuerint, seu a circulo ac sphaera, maxima esse oportere, id est, proportiones maximarum sphaerarum, aut conorum maximorum, parabolis partem non tamen maximam. —De subtilitate Hieronymi Cardani (1501-1576). Liber quartus. De Luce et Lumine. Speculum quod occulta revalet.