coniunctiones

Discretiva

coniunctiones dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
coniūnctiōnēs	casus nominativus pluralis	substantivi coniūnctiō
coniūnctiōnēs	casus accusativus pluralis	substantivi coniūnctiō
coniūnctiōnēs	casus vocativus pluralis	substantivi coniūnctiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /konˈjuːnk.tiˈoːneːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: con·iūnc·ti·ō·nēs — morphologica: con-iunction-es

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Sequuntur fratrum coniunctiones, post consobrinorum sobrinorumque, qui cum una domo iam capi non possint, in alias domos tamquam in colonias exeunt. —De officiis Ciceronis

saec. I.

• Recurrendum est igitur ad qualitatum inter se dissidentium quasi quasdam coniunctiones, quas Graeci συζυγίας ἐναντιοτήτων, nos “discordantium comparationes” tolerabiliter dixerimus. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.

• Nam et an et aut coniunctiones sunt, male tamen interroges, hic aut ille sit; et ne ac non adverbia; qui tamen dicat pro illo ne feceris non feceris, in idem incidat vitium, quia alterum negandi est alterum vetandi. Hoc amplius intro et intus loci adverbia, eo tamen intus et intro sum soloecismi sunt. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Nervi, Graeca derivatione appellati, quos illi νεῦρα vocant. Alii Latine vocatos nervos putant, eo quod artuum coniunctiones invicem his inhaereant; id est, ab inhaerendo. Maximam autem virium substantiam nervos facere certissimum est: nam quanto fuerint densiores, tanto propensius augescere firmitatem. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis