communicaturum

Discretiva

communicaturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātūrus
commūnicātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːni.kaːˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tū·rum — morphologica: com-municat-ur-um

Loci

Titus Livius –58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 343 u.c.)

• Per id tempus parantibus utrisque se ad proelium legati Tarentini interveniunt, denuntiantes Samnitibus Romanisque ut bellum omitterent: per utros stetisset quo minus discederetur ab armis, adversus eos se pro alteris pugnaturos. Ea legatione Papirius audita perinde ac motus dictis eorum cum collega se communicaturum respondit; accitoque eo, cum tempus omne in apparatu pugnae consumpsisset conlocutus de re haud dubia, signum pugnae proposuit. —Ab urbe condita Titi Livii