communicatae

Discretiva

communicatae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii commūnicātus
commūnicātae	casus dativus singularis · genus femininum	participii commūnicātus
commūnicātae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii commūnicātus
commūnicātae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii commūnicātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkaːtae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tae — morphologica: com-municat-ae

Loci

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Philotas conlaudato eo protinus intrat ad Alexandrum multoque invicem de aliis rebus sermone consumpto nihil eorum, quae ex Cebalino cognoverat, nuntiat. Sub vesperam eum prodeuntem in vestibulo regiae excipit iuvenis, an mandatum executus foret, requirens. Ille non vacasse sermoni suo regem causatus discessit. Postero die Cebalinus venienti in regiam praesto est intrantemque admonet pridie communicatae cum ipso rei. Ille curae sibi esse respondet: ac ne tum quidem regi, quae audierat, aperit. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Item alio in loco: ‘Postquam remoto metu Punico simultates exercere vacuum fuit.’ ‘Iniurias’ itidem dicimus tam illorum, qui patiuntur, quam qui faciunt, quarum dictionum exempla sunt facilia inventu.

Illud etiam dictum a Vergilio eandem habet formam communicatae ultro et citro significationis:

‘et vulnere’ inquit ‘tardus Vlixi’,

cum diceret vulnus, non quod accepisset Vlixes, sed quod dedisset. ‘Nescius’ quoque dicitur tam is, qui nescitur, quam qui nescit. —Noctes Atticae A. Gellii