communicandum

Discretiva

communicandum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
commūnicandum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	commūnicō (commūnicāre)

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicandum	casus accusativus singularis · genus masculinum	gerundivi commūnicandus
commūnicandum	casus nominativus singularis · genus neutrum	gerundivi commūnicandus
commūnicandum	casus accusativus singularis · genus neutrum	gerundivi commūnicandus
commūnicandum	casus vocativus singularis · genus neutrum	gerundivi commūnicandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkan.dum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·can·dum — morphologica: com-munic-and-um

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

Marcus Terentius Varro –116…–27

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• Nunc, quoniam nihil iam videmur opitulari posse rei publicae, si quid est, in quo nobismet ipsis consulere possimus, non ut aliquid ex pristino statu nostro retineamus, sed ut quam honestissime lugeamus, nemo est omnium, quicum potius mihi quam tecum communicandum putem; nec enim clarissimorum virorum, quorum similes esse debemus, exempla neque doctissimorum, quos semper coluisti, praecepta te fugiunt. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Praefectos alacriores faciendum praemiis dandaque opera ut habeant peculium et coniunctas conservas, e quibus habeant filios. Eo enim fiunt firmiores ac coniunctiores fundo. Itaque propter has cognationes Epiroticae familiae sunt inlustriores ac cariores. Inliciendam voluntatem praefectorum honore aliquo habendo, et de operariis qui praestabunt alios, communicandum quoque cum his, quae facienda sint opera, quod, ita cum fit, minus se putant despici atque aliquo numero haberi a domino. —De agricultura Varronis