communica

E Victionario

Discretiva

communica dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
commūnicā secunda singularis praesens activa imperativus commūnicō (commūnicāre)

Appellatio[+/-]

API: /komˈmuːni.kaː/(classice)
Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā — morphologica: com-munic-a

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Benignitas autem late patet: [et] est in re familiari, quae quamquam ad multitudinem pervenire non potest, tamen ab amicis si laudatur, multitudini grata est; est in conviviis, quae fac ut et abs te et ab amicis tuis concelebrentur et passim et tributim; est etiam in opera, quam pervulga et communica, curaque ut aditus ad te diurni nocturnique pateant, neque solum foribus aedium tuarum sed etiam vultu ac fronte, quae est animi ianua; quae si significat voluntatem abditam esse ac retrusam, parvi refert patere ostium. —Petitio consulatus Ciceronis [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Petitio consulatus, Q. Tulli Ciceronis commentariolum petitionis. (The Latin Library): 11 [44] — communica
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: communica.