cineris

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg cineris dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
cineris casus genitivus singularis substantivi cinis

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈkineris/(classice)
Syllabificatio phonetica: ci·ne·ris — morphologica: ciner-is

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79 Iordanus Brunus Nolanus
1548-1600
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Cato iubet vina concinnari – hoc enim utitur verbo – cineris lixivi cum defruto cocti parte quadragesima in culleum vel salis sesquilibra, interim et tuso marmore. facit et sulpuris mentionem, resinae vero in novissimis. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Latinitas nova

saec. XVI.

  • Ergo est a calida natura existente in cinere et frigida existente in aqua primo, unde sequitur altero in siccitatem cineris et humiditatem aquae. —De principiis rerum elementis et causis Iordani Bruni [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XIV, 25. p. 129 — cineris
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: cineris.
  3. 3.0 3.1 Iordanus Brunus Nolanus (Italice: Giordano Bruno) - De principiis rerum elementis et causis (Universitas Turicensis): Caput : De luce et igne.  — cineris