cineris

Discretiva

cineris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cineris	casus genitivus singularis	substantivi cinis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkineris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ci·ne·ris — morphologica: ciner-is

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Cato iubet vina concinnari – hoc enim utitur verbo – cineris lixivi cum defruto cocti parte quadragesima in culleum vel salis sesquilibra, interim et tuso marmore. facit et sulpuris mentionem, resinae vero in novissimis. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVI.

• Ergo est a calida natura existente in cinere et frigida existente in aqua primo, unde sequitur altero in siccitatem cineris et humiditatem aquae. —De principiis rerum elementis et causis Iordani Bruni