cinerem

Discretiva

cinerem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cinerem	casus accusativus singularis	substantivi cinis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkinerem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ci·ne·rem — morphologica: ciner-em

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• cum lapidi in lapidem terimus, manare cruorem

consimili ratione herbis quoque saepe decebat,

et latices dulcis guttas similique sapore

mittere, lanigerae quali sunt ubere lactis,

scilicet et glebis terrarum saepe friatis

herbarum genera et fruges frondesque videri

dispertita inter terram latitare minute,

postremo in lignis cinerem fumumque videri,

cum praefracta forent, ignisque latere minutos. —De rerum natura Lucretii

saec. I.

• robora ferunt et viscum et mella, ut auctor est Hesiodus, constatque rores melleos e caelo, ut diximus, cadentes non aliis magis insidere frondibus. crematoque robore cinerem nitrosum esse certum est. —Naturalis historia Plinii