cibus

E Victionario
Salire ad: navigationem, quaerere

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

cibus Information icon.svg
API: /ˈkibus/ (classice)

Notatio[+/-]

Graeca Antiqua: κίβος

Nomen substantivum[+/-]

cib|us, -ī masc.

  1. Omne id, quo homines et animalia vēscuntur, ēsca, pābulum.[1]

Declinatio[+/-]

m. sing. plur.
nom. cibus cibī I
gen. cibī cibōrum II
dat. cibō cibīs III
acc. cibum cibōs IV
abl. cibō cibīs VI
voc. cibe cibī V

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

Loci[+/-]

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Naturales vero corporis actiones appellant, per quas spiritum trahimus et emittimus, cibum potionemque et adsumimus et concoquimus, itemque per quas eadem haec in omnes membrorum partes digeruntur. —De Medicina Celsi [2]

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. I, p. 610 — “CĬBUS, -i, m.”
  2. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber primus, prooemium. p. 12 [19] — cibum