carminum

Discretiva

carminum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
carminum	casus genitivus pluralis	substantivi carmen

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkar.mi.num/

(classice)

Syllabificatio phonetica: car·mi·num — morphologica: carmin-um

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Fecere tamen et alii talia, etsi vos ignoratis: apud Graecos Teius quidam et Lacedaemonius et Cius cum aliis innumeris, etiam mulier Lesbia, lascive illa quidem tantaque gratia, ut nobis insolentiam linguae suae dulcedine carminum commendet; apud nos vero Aedituus et Porcius et Catulus, isti quoque cum aliis innumeris. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei