carminibus

Discretiva

carminibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
carminibus	casus dativus pluralis	substantivi carmen
carminibus	casus ablativus pluralis	substantivi carmen

Appellatio pronuntiatusque

API: /karˈmi.ni.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: car·mi·ni·bus — morphologica: carmin-ibus

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Consilium istud cum alii approbant, tum maxime Aemilianus iste, qui paulo prius confidentissimo mendacio adseverabat numquam de nubtiis Pudentillam cogitasse, priusquam foret magicis maleficiis a me coacta, me solum repertum, qui viduitatis eius velut quandam virginitatem carminibus et venenis violarem. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei