callem

Discretiva

callem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
callem	casus accusativus singularis	substantivi callis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkal.lem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cal·lem — morphologica: call-em

Loci

P. Ovidius Naso –42…+18

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• “accipio sintque ista precor felicia mentis

signa tuae!” dixi, “quod das mihi, pigneror omen.”

forte fuit iuxta patulis rarissima ramis

sacra Iovi quercus de semine Dodonaeo;

hic nos frugilegas adspeximus agmine longo

grande onus exiguo formicas ore gerentes

rugosoque suum servantes cortice callem;

dum numerum miror, “totidem, pater optime,” dixi,

“tu mihi da cives et inania moenia supple!” —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Ego vero nego ullum esse bonum, quod noceat habenti. Num id mentior? Minime, inquis. Atqui divitiae possidentibus persaepe nocuerunt, cum pessimus quisque eoque alieni magis avidus, quicquid usquam auri gemmarumque est, se solum, qui habeat dignissimum putat. Tu igitur, qui nunc contum gladiumque sollicitus pertimescis, si vitae huius callem vacuus viator intrasses, coram latrone cantares. —Consolatio philosophiae Boetii