brevius

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈbre.wi.us/

(classice)

Syllabificatio phonetica: bre·vi·us — morphologica: brev-ius

Adverbium

brevius

1. Plus quam breviter (comparativus)

Translationes

Plus quam breviter	dilatare ▼

Plus quam breviter	collabi ▲

Anglice: more briefly (en) Germanice: kürzer (de)

Discretiva

brevius dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
brevius	casus nominativus singularis · genus neutrum	brevior (brevis comparativus)
brevius	casus accusativus singularis · genus neutrum	brevior (brevis comparativus)
brevius	casus vocativus singularis · genus neutrum	brevior (brevis comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈbre.wi.us/

(classice)

Syllabificatio phonetica: bre·vi·us — morphologica: brev-ius

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Nunc venio ad tua illa brevia, quae consectaria esse dicebas, et primum illud, quo nihil potest brevius: Bonum omne laudabile, laudabile autem honestum, bonum igitur omne honestum. O plumbeum pugionem! Quis enim tibi primum illud concesserit? - quo quidem concesso nihil opus est secundo; si enim omne bonum laudabile est, omne honestum est. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Hoc quidem certe brevius est: sed prospiciendum arbitror, ne quisquam libro meo lecto, et non lectis omnibus quae ab illo dicta sunt, existimet ea me proponere noluisse, ex quibus ista eius pendent, et ex quibus quasi consequenter vera esse monstrantur, quae falsa redarguo. —De nuptiis et concupiscentia Augustini

saec. VI.

• Sed quoniam de diatessaron consonantia latius diximus, brevius et pene puris numeris de diapason ac diapente consonantiis disseramus. Diapente enim constat ex tribus tonis ac semitonio, id est ex diatessaron et tono. Disponantur enim numeri quos superior descriptio comprehendit, 192, 216, 243, 256. In hac igitur dispositione primus terminus ad secundum, et secundus ad tertium tonorum retinet proportiones. —De institutione musica Boetii