artem

Discretiva

artem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
artem	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	artō (artāre)

Forma	Modus flexurae	originis
artem	casus accusativus singularis	substantivi ars

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈar.tem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ar·tem — morphologica: art-em

Loci

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Huius autem, ut quidam crediderunt, discipulus Hippocrates Cous, primus ex omnibus memoria dignus, a studio sapientiae disciplinam hanc separavit, vir et arte et facundia insignis. Post quem Diocles Carystius, deinde Praxagoras et Chrysippus, tum Herophilus et Erasistratus sic  artem  hanc exercuerunt, ut etiam in diversas curandi vias processerint. —De Medicina Celsi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Auditisne magiam, qui eam temere accusatis,  artem  esse dis immortalibus acceptam, colendi eos ac venerandi pergnaram, piam scilicet et divini scientem, iam inde a Zoroastre et Oromaze auctoribus suis nobilem, caelitum antistitam, quippe qui inter prima regalia docetur nec ulli temere inter Persas concessum est magum esse, haud magis quam regnare? —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei