Jump to content

ares

E Victionario
Solum ares Linguae multae
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Ares.

Discretiva

ares dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

arēs

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
arēs secunda singularis praesens activa coniunctivus arō (arāre)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /ˈareːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·rēs — morphologica: ar-es

ārēs

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
ārēs secunda singularis praesens activa indicativus āreō (ārēre)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /ˈaːreːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: ā·rēs — morphologica: ar-es

ares

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
ares secunda singularis praesens activa indicativus arer
ares secunda singularis praesens activa coniunctivus arer
Forma Modus flexurae originis
ares forma pluralis substantivi are
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: [aʁ]
Syllabificatio phonetica: ares

ares

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
ares secunda singularis praesens activa coniunctivus arar
ares secunda singularis praesens negativa imperativus arar
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: [ˈarɨʃ](Lusitane)
Syllabificatio phonetica: a·res — morphologica: ar-es

Loci

[+/-]
C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • In arando magnopere servandum est Catonis oraculum: «quid est bene agrum colere? bene arare. quid secundum? arare. quid tertium? stercorare. sulco vario ne ares. tempestive ares.» —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber duodevicesimus, cap. 49, [174] — ares
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: ares.