arentem

Discretiva

arentem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ārentem	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii ārēns
ārentem	casus accusativus singularis · genus femininum	participii ārēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /aːˈrentem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ā·ren·tem — morphologica: ar-ent-em

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• sic faveant Satyri montanaque numina Panes,

et cadat adversa cuspide fossus aper;

sic tibi dent Nymphae, quamvis odisse puellas

diceris, arentem quae levet unda sitim! —Heroides Ovidii Nasonis

class.

• Quam tunc habebat, cum per arentem plagam

et fiuctuantes more turbati maris

adit harenas bisque discedens fretum

et bis recurrens, cumque deserta rate

deprensus haesit Syrtium brevibus vadis

et puppe fixa maria superavit pedes. —Hercules furens Senecae

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Ut arentem stupam flamma omnis incendit, ut inanem pulverem flatus omnis impellit, sic avarum animum lucrum omne suspendit atque erigit, omnisque non rei modo, sed vel tenuis spei iactura confundit ac deicit. —De remediis utriusque fortune Petrarcae