arcturo

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg arcturo dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
arctūrō casus dativus singularis substantivi arctūrus
arctūrō casus ablativus singularis substantivi arctūrus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /arkˈtuːroː/(classice)
Syllabificatio phonetica: arc·tū·rō — morphologica: arctur-o

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Ante omnia autem duo genera esse caelestis iniuriae meminisse debemus: unum quod tempestates vocamus, in quibus grandines, procellae ceteraque similia intelleguntur, quae cum acciderint, vis maior appellatur. haec ab horridis sideribus exeunt, ut saepius diximus, veluti arcturo, Orione, haedis. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, 69. p. [278] — arcturo
  2. Vicicitatio: arcturo.