araverat

Discretiva

araverat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
arāverat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	arō (arāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /a'raːwerat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·ve·rat — morphologica: arav-erat

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Si quis agrum suum passus fuerat sordescere eumque indiligenter curabat ac neque araverat neque purgaverat, sive quis arborem suam vineamque habuerat derelictui, non id sine poena fuit, sed erat opus censorium censoresque aerarium faciebant. —Noctes Atticae A. Gellii