aratu

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg aratu dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
arātū
supinum­ ablativo arō (arāre)
Forma Modus flexurae originis
arātū casus ablativus singularis substantivi arātus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /aˈraːtuː/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·rā·tū — morphologica: arat-u

Usus[+/-]

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (1500/1508 p.C.n.)

  • Venimus in terram, quam magnanimi Cyclopes
Et legum expertes habitant. Hi numine freti
Divum nec manibus terrae plantaria figunt
Vomere nec segetem proscindunt, quin ea cuncta
Nulla semente et nullo nascuntur aratu
Ordea, frumentum plenisque onerata racemis
Vineta et largis haec Iuppiter imbribus auget. —Adagiorum chiliades Desiderii Erasmi (1469-1536). Χιλιάς prima. 481. I, V, 81. Citra arationem citraque sementem.