arationum

Discretiva

arationum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātiōnum	casus genitivus pluralis	substantivi arātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /araːtiˈoːnum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·ti·ō·num — morphologica: aration-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (70 a.C.n. / 684 a.u.)

• De vivo igitur erat aliquid resecandum, ut esset unde Apronio ad illos fructus arationum hoc corollarium nummorum adderetur. Iam id porro utrum libentes an inviti dabant? Libentes? amabant, credo, Apronium. Inviti? qua re nisi vi et malo cogebantur? —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Notabilis et scillae crocique natura, quod, cum omnes herbae folium primum emittant, mox in caulem rotundentur, in his caulis prior intellegitur quam folium. et in croco quidem flos inpellitur caule, in scilla vero caulis exit, deinde ex eo flos emergit, eademque ter floret, ut diximus, tria tempora arationum ostendens. —Naturalis historia Plinii