arationi

Discretiva

arationi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātiōnī	casus dativus singularis	substantivi arātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /araːtiˈoːniː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·ti·ō·nī — morphologica: aration-i

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• ecclesiam Menovilli villae, LXVI mansos et dimidium, excepta terra indominicata, apud Pomponium vineas duas; apud Medium vicum, quatuor sessos, et tantum terrae indominicatae quae sufficit arationi trium aratorum, cum septem quartariis, et banno in prato indominicato, cum reliquis pratis et aliis appenditiis; —Diplomata Pibonis Tullensis (ca. 1070-1107). XIV. Privilegium pro ecclesia S. Gengulfi. (Anno 1105). Dom CALMET, Hist. de Lorraine, IV, Pr. p. 513.