aratione

Discretiva

aratione dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātiōne	casus ablativus singularis	substantivi arātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /araːtiˈoːne/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·ti·ō·ne — morphologica: aration-e

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n.)

• Seges dicitur quod aratum satum est, arvum quod aratum necdum satum est, novalis, ubi satum fuit, antequam secunda aratione novatur rursus. Terram cum primum arant, proscindere appellant, cum iterum, offringere dicunt, quod prima aratione glaebae grandes solent excitari; cum iteratur, offringere vocant. —De agricultura Varronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Aratione per traversum iterata occatio sequitur, ubi res poscit, crate vel rastro, et sato semine iteratur haec quoque, ubi consuetudo patitur, crate contenta vel tabula aratro adnexa – quod vocant lirare – operiente semina; ni operiantur, quae primum appellata, deliratio est. —Naturalis historia Plinii