aranti

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg aranti dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
arantī casus dativus singularis participii arāns
arantī casus ablativus singularis adiectivi arāns
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /aˈrantiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·ran·tī — morphologica: ar-ant-i

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79Marcus Valerius Martialis 40-103
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • serentem invenerunt dati honores Serranum, unde ei et cognomen. aranti quattuor sua iugera in Vaticano, quae prata Quintia appellantur, Cincinnato viator attulit dictaturam et quidem, ut traditur, nudo, plenoque nuntius morarum: «Vela corpus,» inquit, «ut perferam senatus populique Romani mandata.» —Naturalis historia Plinii [1][2]

saec. I.

  • Cum sis nec rigida Fabiorum gente creatus
Nec qualem Curio, dum prandia portat aranti,
Hirsuta peperit rubicunda sub ilice coniunx,
Sed patris ad speculum tonsi matrisque togatae
Filius et possit sponsam te sponsa vocare:
Emendare meos, quos novit fama, libellos
Et tibi permittis felicis carpere nugas, … —Epigrammata M. Valerii Martialis [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, cap. 4, [20] — aranti
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: aranti.
  3. 3.0 3.1 Marcus Valerius Martialis - Epigrammata. (Universitas Turicensis): Liber sextus. LXIV — aranti