arant

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg arant dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
arant tertia pluralis praesens activa indicativus arō (arāre)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /ˈarant/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·rant — morphologica: ar-ant

Francogallice[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
arant
praesens activa participium arar
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: [aˈʁɑ̃]
Syllabificatio phonetica: a·rant — morphologica: ar-ant

Loci[+/-]

Marcus Terentius Varro -37 L. Iunius Moderatus Columella
ca. 4-70
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Ubi terra levis, ut in Campania, ibi non bubus gravibus, sed vaccis aut asinis quod arant, eo facilius ad aratrum leve adduci possunt, ad molas et ad ea, siquae sunt, quae in fundo convehuntur. —De agricultura Varronis [1][2]

saec. I.

  • Itaque in iis ipsis vel maximum commodum est, quod sufficit una opera duobus iugis, quae eodem die alterna temporum vice vel arant vel pascuntur. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Terentius Varro - De re rustica / de agricultura. (Loeb Classical Library, Londinio MCMXXXIV). Liber primus, XX. — arant
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: arant.
  3. 3.0 3.1 Lucius Iunius Moderatus Columella - De re rustica - Libri XII. ed. V. Lundström. Anno 1902-1917. (apud Vicifons)  Liber sextus. Caput III., p. [2]  — arant