arando

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg arando dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
arandō
activa gerundium­ dativo arō (arāre)
arandō
activa gerundium­ ablativo arō (arāre)
Forma Modus flexurae originis
arandō casus dativus singularis · genus masculinum gerundivi arandus
arandō casus ablativus singularis · genus masculinum gerundivi arandus
arandō casus dativus singularis · genus neutrum gerundivi arandus
arandō casus ablativus singularis · genus neutrum gerundivi arandus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /aˈrandoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·ran·dō — morphologica: ar-and-o

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • In arando magnopere servandum est Catonis oraculum: «quid est bene agrum colere? bene arare. quid secundum? arare. quid tertium? stercorare. sulco vario ne ares. tempestive ares.» —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, 49. p. 174 — arando
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: arando.