arandi

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg arandi dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
arandī
activa gerundium­ genitivo arō (arāre)
Forma Modus flexurae originis
arandī casus genitivus singularis · genus masculinum gerundivi arandus
arandī casus genitivus singularis · genus neutrum gerundivi arandus
arandī casus nominativus pluralis · genus masculinum gerundivi arandus
arandī casus vocativus pluralis · genus masculinum gerundivi arandus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /aˈrandiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·ran·dī — morphologica: ar-and-i

Loci[+/-]

L. Iunius Moderatus Columella
ca. 4-70
C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Et quoniam de frugum terraeque generibus abunde diximus, nunc de arandi ratione dicemus, ante omnia Aegypti facilitate conmemorata. —Naturalis historia Plinii [1][2]

saec. I.

  • Pingues campi, qui diutius continent aquam, proscindendi sunt anni tempore iam incalescente, cum omnis herbas ediderint, neque adhuc earum semina maturuerint; sed tam frequentibus densisque sulcis arandi sunt, ut vix dignoscatur in utram partem vomer actus sit; quoniam sic omnes radices herbarum perruptae necantur. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, 47. p. 167 — arandi
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: arandi.
  3. 3.0 3.1 Lucius Iunius Moderatus Columella - De re rustica - Libri XII. ed. V. Lundström. Anno 1902-1917. (apud Vicifons)  Liber secundus. Caput IV.,  — arandi