antemnas

Discretiva

antemnas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
antemnās	casus accusativus pluralis	substantivi antemna

Appellatio pronuntiatusque

API: /anˈtem.naːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: an·ten·nās — morphologica: antenn-as

Formae aliae

• antennās

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

C. Plinius Secundus 23–79

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (65 p.C.n.)

• Ausus Tiphys pandere vasto

carbasa ponto legesque novas

scribere ventis: nunc lina sinu

tendere toto, nunc prolato

pede transversos captare notos,

nunc antemnas medio tutas

ponere malo, nunc in summo

religare loco, cum iam totos

avidus nimium navita flatus

optat et alto rubicunda tremunt

sipara velo. —Medea Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• defert hic secum aliquid abruptum e nube gelida, convolvens versansque et ruinam suam illo pondere adgravans ac locum ex loco mutans rapida vertigine, praecipua navigantium pestis, non antemnas modo, verum ipsa navigia contorta frangens, tenui remedio aceti in advenientem effusi, cui frigidissima est natura. idem inlisu ipso repercussus correpta secum in caelum refert sorbetque in excelsum. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• nam praeter pelagi casus et fulminis ictus

evasit. densae caelum abscondere tenebrae

nube una subitusque antemnas inpulit ignis,

cum se quisque illo percussum crederet et mox

attonitus nullum conferri posse putaret

naufragium velis ardentibus. omnia fiunt

talia, tam graviter, si quando poetica surgit

tempestas. genus ecce aliud discriminis audi

et miserere iterum, quamquam sint cetera sortis

eiusdem pars dira quidem sed cognita multis

et quam votiva testantur fana tabella

plurima: pictores quis nescit ab Iside pasci? —Saturae D. Iuni Iuvenalis