annihilet

Discretiva

annihilet dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
annihilet	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	annihilō (annihilāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈannihilet/

(classice)

Syllabificatio phonetica: an·ni·hi·let — morphologica: annihil-et

Usus

Latinitas nova

saec. XVII.

• Sextum autem genus, ubi impeditur sensus propter nobilitatem obiecti, recipit deductionem, vel per elongationem maiorem obiecti a sensu; vel per hebetationem obiecti per interpositionem medii talis, quod obiectum debilitet, non annihilet; vel per admissionem et exceptionem obiecti reflexi, ubi percussio directa sit nimis fortis, ut solis in pelvi aquae. —Novum Organon Francisci Baconis. (1561–1626). Pars secunda operis. Liber secundus: Aphorismorum de interpretatione naturae sive de regno hominis, capitulum XL.