animadversurum

Discretiva

animadversurum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
animadversūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii animadversūrus
animadversūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii animadversūrus
animadversūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii animadversūrus
animadversūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii animadversūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.mad.werˈsuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·sū·rum — morphologica: anim-ad-vers-ur-um

Loci

Titus Livius –58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 82–114 u.c.)

• Tum Horatius auctore Tullo, clemente legis interprete, “Provoco” inquit. Itaque provocatione certatum ad populum est. Moti homines sunt in eo iudicio maxime P. Horatio patre proclamante se filiam iure caesam iudicare; ni ita esset, patrio iure in filium animadversurum fuisse. Orabat deinde ne se quem paulo ante cum egregia stirpe conspexissent orbum liberis facerent. —Ab urbe condita Titi Livii