animadversuros

Discretiva

animadversuros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
animadversūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii animadversūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /a.ni.mad.werˈsuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·sū·rōs — morphologica: anim-ad-vers-ur-os

Loci

Titus Livius –58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 274 u.c.)

• Pugnare cupiebant, sed retro revocanda et abdenda cupiditas erat, ut adversando remorandoque incitato semel militi adderent impetum. Redditur responsum immaturam rem agi; nondum tempus pugnae esse; castris se tenerent. Edicunt inde ut abstineant pugna; si quis iniussu pugnaverit, ut in hostem animadversuros. Ita dimissis, quo minus consules velle credunt, crescit ardor pugnandi. —Ab urbe condita Titi Livii