amaverit

Discretiva

amaverit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
amāverit	tertia singularis	perfectum	activa	coniunctivus	amō (amāre)
amāverit	tertia singularis	futurum exactum	activa	indicativus	amō (amāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /aˈmaːwerit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·mā·ve·rit — morphologica: amav-erit

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

Marcus Cornelius Fronto ca. 100-170

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I. (ca. 90-96 p.C.n.)

• Sed nonnumquam etiam rei totius hic summa constituta. An vero si exheredatum a se filium pater testatus fuerit elogio propterea quod is meretricem amaverit, non omnis hic erit quaestio, an huic delicto pater debuerit ignoscere et centumviri tribuere debeant veniam? Sed etiam in formulis, cum poenariae sunt actiones, ita causam partimur: an commissa sit poena, an exigi debeat. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 100/128)

• praeterea minimus gelido iam in corpore sanguis

febre calet sola, circumsilit agmine facto

morborum omne genus, quorum si nomina quaeras,

promptius expediam quot amaverit Oppia moechos,

quot Themison aegros autumno occiderit uno,

quot Basilus socios, quot circumscripserit Hirrus

pupillos, quot longa viros exorbeat uno

Maura die, quot discipulos inclinet Hamillus;

percurram citius quot villas possideat nunc

quo tondente gravis iuveni mihi barba sonabat. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. II.

• Quid igitur? Non illud quoque evenire solet, ut is, qui diu amaverit quempiam, subito vel levitate morum vel copia novorum amicorum desinat amare? —Epistulae ad amicos M. Cornelii Frontonis