amaverim

Discretiva

amaverim dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
amāverim	prima singularis	perfectum	activa	coniunctivus	amō (amāre)

API: /aˈmaːwerim/

Syllabificatio phonetica: a·mā·ve·rim — morphologica: amav-erim

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class. (43 p.C.n.)

Amisi Germanicum fratrem, quem quomodo amaverim, intellegit profecto quisquis cogitat, quomodo suos fratres pii fratres ament; sic tamen affectum meum rexi, ut nec relinquerem quicquam, quod exigi deberet a bono fratre, nec facerem, quod reprehendi posset in principe. —De consolatione ad Polybium Senecae ^[1]^[2]

saec. I.

Cum patrem tuum gravissimum et sanctissimum virum suspexerim magis an amaverim dubitem, teque et in memoriam eius et in honorem tuum unice diligam, cupiam necesse est atque etiam quantum in me fuerit enitar, ut filius tuus avo similis exsistat; equidem malo materno, quamquam illi paternus etiam clarus spectatusque contigerit, pater quoque et patruus illustri laude conspicui —Epistulae Plini minoris ^[3]^[2]

saec. XIV.

Putabam, imo equidem certus eram, me Franciscum meum amare tenerrime; hoc enim illius erga me caritas et obsequia merebantur; quantum tamen amaverim, heu serum! , nec aliter quam perdendo cognovi. Ideoque nunc intractabilius ulcerosa mens dolet, plus se cernens amisisse quam crederet. —Epistole familiares Petrarcae ^[4]^[2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Seneca
1 2 3 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named PliniusMinor
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Petrarca