agitaverat

Discretiva

agitaverat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
agitāverat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	agitō (agitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /agi'taːwerat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·gi·tā·ve·rat — morphologica: agitav-erat

Loci

Titus Livius -58/+17

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• His curis cogitationibusque ita ab ineunte aetate animum agitaverat ut nulla ei nova in tali re cogitatio esset. Et tum omnium primum agmen constituit; —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.

• Propterea Sallustius in eodem libro non eos solum qui navibus veherentur, sed et scaphas quoque nantes progressas dicit. Verba ipsa de scaphis posui: Earum aliae paululum progressae nimio simul et incerto onere, cum pavor corpora agitaverat, deprimebantur. —Noctes Atticae A. Gellii