aeluros

Discretiva

aeluros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
aelūrōs	casus accusativus pluralis	substantivi aelūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯ˈluːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ae·lū·rōs — morphologica: aelur-os

Loci

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• Quis nescit, Volusi Bithynice, qualia demens

Aegyptos portenta colat? crocodilon adorat

pars haec, illa pavet saturam serpentibus ibin.

effigies sacri nitet aurea cercopitheci,

dimidio magicae resonant ubi Memnone chordae

atque vetus Thebe centum iacet obruta portis.

illic aeluros, hic piscem fluminis, illic

oppida tota canem venerantur, nemo Dianam. —Saturae D. Iuni Iuvenalis