aedificaveratis

Discretiva

aedificaveratis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
aedificāverātis	secunda pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	aedificō (aedificāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯difikaːweˈraːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ae·di·fi·cā·ve·rā·tis — morphologica: aedi-ficav-eratis

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Miramur vos, qui bonam famam vestram diligimus, qua ratione, cuiusve consilio, quod bene feceratis, de archidiaconatu videlicet, quem praedicto filio vestro G. qui illum optime administrare potest, quam puerulo qui seipsum regere non potest, committere maluistis, tam male, ut nobis videtur, in irritum ducere cogitastis. Nam si quid aedificaveratis, iterum (quod absit!) destruitis. —Epistolae Bernardi Claraevallensis (1090-1153). Epistola CDXXVII. Ad episcopum Trecensem. Improbat quod archidiaconatum puerulo dederit …